op
×

Στο σχολείο της καρδιάς μας | Της Έλενας Ακρίτα

Διαβάστηκε
Στο σχολείο της καρδιάς μας | Της Έλενας Ακρίτα

Γράφει η Έλενα Ακρίτα στα «Νέα Σαββατοκύριακο». 

«Τα σχολεία ανοίγουν την Τετάρτη που μάς έρχεται. Απελπισμένοι γονείς κι εξαντλημένοι εκπαιδευτικοί καλούνται να κάνουν - τι αλήθεια; Να στηρίξουν τα παιδιά; Να καλλιεργήσουν το πνεύμα τους; Να πλάσουν την ψυχή τους; Να ενθαρρύνουν τις δεξιότητες τους, να συνεργαστούν στην διάπλαση του χαρακτήρα τους; Τι; Τι να κάνουν και με ποια μέσα να το κάνουν; Στα συντρίμμια μιας Εκπαίδευσης χωρίς βιβλία, χωρίς δασκάλους, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ελπίδα;», σημειώνει. 

Τέλος άδειας, επιστροφή στην εφημερίδα

Στο σχολείο της καρδιάς μας

Η ‘προσχολική κατάθλιψη’ ήταν ανέκαθεν το καλά κρυμμένο μυστικό αυτής της χώρας. Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο καθόμασταν στο διπλανό θρανίο και δεν περνούσαμε καλά. Καθόλου καλά - κι ας επέμενε το vintage Αλφαβητάρι να μάς δουλεύει μες τη μούρη μας. Άλλωστε στις σελίδες του όλοι οι μικροί μαθητές μοιάζουν ενθουσιασμένοι που άνοιγε το σχολείο.

Πάντως, στις εκθέσεις του Δημοτικού υπήρχε αυστηρή ντιρεκτίβα: Έπρεπε απαραιτήτως να χαίρεσαι που γυρίζεις σχολείο. Το σχολείο είναι καλό. Ο διευθυντής είναι σοφός. Η δασκάλα είναι γυναίκα. Η φούστα είναι μακριά, το κοριτσάκι έχει κοτσίδες, το αγοράκι κοντό μαλλί. Δεν υπάρχει μπούλινγκ εννοείται αυτό. Δεν υπάρχουν μαθητές ‘χοντροί’, ‘κοντοί’, ‘μυτόγκες’ και γυαλάκηδες. Δεν υπάρχουν μαθησιακές δυσκολίες: όποιος ‘δεν παίρνει τα γράμματα’ είναι στούρνος, τεμπελχανάς και μ’ ένα χέρι ξύλο θα στρώσει. Στο σχολείο της καρδιάς μας ήταν όλοι καρμπόν: όμορφοι και καθαροί, μελετηροί και ευσεβείς. Α και στην έκθεση έπρεπε οπωσδήποτε να αναφερθεί ο καλοκάγαθος κυρ Ηλίας. Ο επιστάτης που για κάποιο σκοτεινό λόγο λεγόταν πάντα κυρ Ηλίας. Και πάντα είχε άσπρο παχύ μουστάκι, καρό κασκέτο και καλοκάγαθο βλέμμα.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά όταν βρέθηκα σε βιβλιοχαρτοπωλείο που στη μόστρα του δέσποζαν τετράδια, σάκες και βιβλία της νέας σχολικής χρονιάς. Τους πωλητές ΄ρωτούσαν για την ποιότητα και τί κοστίζουν’ συνοφρυωμένοι γονείς με παιδιά σε προκαταθλιπτικό στάδιο. Εκείνα δηλαδή που δεν έβλεπαν την ώρα να ξαναγυρίσουν στο λατρεμένο τους σχολείο. Με τον υπεραιωνόβιο κυρ Ηλία που λογικά έχει τον απέθαντο και θα μάς θάψει όλους.
Θυμάμαι το άγχος μου κάθε χρόνο, παραμονές σχολικής χρονιάς. Αν και ομολογώ πως ποτέ δεν είχα υποστεί μπούλινγκ από συμμαθητές ή δασκάλους: ήμουν ένα συνηθισμένο παιδί χωρίς τα διακριτά εκείνα στοιχεία που θυματοποιούν ορισμένα παιδιά. Ήμουν το ‘κανονικό’ κοριτσάκι μιας ‘κανονικής’ εκπαιδευτικής κοινωνίας με καλούτσικους βαθμούς. Τόσο όσο. Παρ’ όλα αυτά όχι μόνο δεν ήθελα να πάω, αλλά ένιωθα κι απροσάρμοστο τελείως. Ζούσα βλέπεις με την πλάνη την οικτράν πώς όλα τα άλλα παιδάκια λάτρευαν το σχολείο και μόνο εγώ τους βγήκα ανάποδο.

“Μη βλέπεις τώρα, όταν μεγαλώσεις θα τα θυμάσαι όλα αυτά με νοσταλγία”.

Δεν ξέρω ποιοι τα θυμούνται όλα αυτά με νοσταλγία, αλλά δε συγκαταλέγομαι ανάμεσά τους. Όχι γιατί μού συνέβη ποτέ κάτι τρομερό, φοβερό ή τραυματικό. Η χειρότερη μου ανάμνηση ήταν η ψυχή στις πατούσες για να μη με σηκώσουν στον πίνακα και δεν ξέρω μάθημα. Δεν ξεχνιέται με τίποτα η στιγμή που η δασκάλα διάβαζε τον κατάλογο αλφαβητικά κι ήμουν και πρώτη λόγω αλφα.

Τα σχολεία ανοίγουν την Τετάρτη που μάς έρχεται. Απελπισμένοι γονείς κι εξαντλημένοι εκπαιδευτικοί καλούνται να κάνουν - τι αλήθεια; Να στηρίξουν τα παιδιά; Να καλλιεργήσουν το πνεύμα τους; Να πλάσουν την ψυχή τους; Να ενθαρρύνουν τις δεξιότητες τους, να συνεργαστούν στην διάπλαση του χαρακτήρα τους; Τι; Τι να κάνουν και με ποια μέσα να το κάνουν; Στα συντρίμμια μιας Εκπαίδευσης χωρίς βιβλία, χωρίς δασκάλους, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ελπίδα;

​Το σπλάτερ της όλης φάσης είναι πως ουσιαστικά κανείς δεν φταίει. Οι συνθήκες της είναι τέτοιες που οδηγούν γονείς κι εκπαιδευτικούς στην απόγνωση. Το θέμα είναι να μην ξεσπάνε στο παιδί, επειδή δεν μπορούν να ξεσπάσουν στον εργοδότη. Αυτό είναι το θέμα. Και το έγκλημα.
Τι χρειάζεται; Ψυχραιμία, κατανόηση, χώρο στις ανάγκες του άλλου. Όσοι γίνεται κι όσο αντέχουμε. Η χρονιά που ξεκινάει δεν μπορεί να γίνει καλή. Μπορεί όμως να γίνει λίγο καλύτερη. Για τους γονείς. Για τους δασκάλους.
Και πάνω απ’ όλα για τα παιδιά.

Έλενα Ακρίτα

 

Λέξεις Κλειδία - Tags
Έλενα Ακρίτα
109
Σχολείο
166
Σχετικά άρθρα

Να Φύγουμε Απ' το Σχολείο

"Αυτές; Αυτές είναι χαμένη υπόθεση", μου δήλωσε κατηγορηματικά συνάδελφος ούτε 40 ετών, μιλώντας για μια παρέα "outsiders" κοριτσιών της έκτης δημοτικού που αλωνίζουν στην αυλή εν ώρα μαθήματος.
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του. Συνεχίζοντας την περιήγηση αποδέχεστε στην Πολιτική cookies ×